Η μουσική για τους αστούς

Τα κλασικά κομμάτια δεν τα πληρώνει ο κόσμος.

Μόνο μία φορά κάθε καλοκαίρι στο θέατρο Ηρώδειο Αττικής, για να δικαιολογήσει την έξοδο με φίλους ή να βρει μια θέση στο συσσίτιο των χιλίων και μίας ταβερνών, μιλώντας βέβαια και για το καλλιτεχνικόν γεγονός:

(Κυρία): «Αχ τι Bach ήταν αυτός!»

Τρώνε τα πάντα. Τον Bach, το διευθυντή της ορχήστρας, τα κρουστά, τα έγχορδα, τον Beethoven, τη σύγχρονη μουσική, την τέχνη, τα πάντα.
Ρεύονται με τα χειροκροτήματα, τούς βγάζουν έξω δέκα φορές.
Μαϊμού. Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι, χειροκροτείστε άλλη μια, ευχαριστώ…

(Μάνα - Κυρία): «Λέω να στείλω τα παιδιά στο ωδείο»

Μπράβο, Μπράβο…..(χειροκρότημα)

Ξανατρώνε, τις πολύχρωμες τουαλέτες, το Ηρώδειο που μυρίζει Fiji και Christian Dior, τα πάντα.

Μπράβο, Μπράβο…(χειροκρότημα)

(Κύριος): «Το λογαριασμό παρακαλώ»

(Κυρία): «Α, όχι. Απόψε κερνάμε εμείς για τον Bach»

Μπράβο…(χειροκρότημα)

(Ερωτευμένη Κυρία): «Μ’ αγαπάς; Μ’ αγαπάς;»

Πένθος, πένθος, πένθος. Ο κόσμος δεν τα πληρώνει τα κλασικά κομμάτια, τα περνάει για πένθιμα. Αφού να φανταστείς στο ραδιόφωνο τα παίζουν μόνο μια φορά το χρόνο κι αυτό τη μεγάλη βδομάδα.

ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ (ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1)

Κοιτάζω γύρω μου. Είναι βράδυ. Είμαι μόνος μου. Έχει ησυχία. Νομίζω ότι από ακούω έναν ψαλμό. Πρέπει να έρχεται από τη εκκλησία της γειτονιάς. Περνάω απ’ έξω. Βλέπω 2 γριές να βγαίνουν από το ναό και να μπαίνουν στο παρεκκλήσι να ανάψουν κερί. Τις ακούω που συζητάνε για μια γειτόνισσά τους. Λένε για την κόρη της που έμεινε έγκυος ανύπαντρη. Σταματάω να κάνω ένα τσιγάρο. Τις κοιτάζω αφηρημένος. Φοράνε μαύρα ρούχα και έχουν έναν χρυσό σταυρό να κρέμεται στο λαιμό τους, έξω απ’ την μπλούζα. Μπαίνουν στο παρεκκλήσι. Σκύβουν και φιλούν με ευλάβεια την εικόνα Κάνουν το σταυρό τους και ρίχνουν ένα κέρμα στο παγκάρι. Αυτό το κουδούνισμα των κερμάτων στο παγκάρι πάντα με γοήτευε. Στιγμιαία, μου πέρασε απ’ το μυαλό η ιδέα να το διαρρήξω. Γρήγορα όμως συνήλθα συνειδητοποιώντας ότι θα έπρεπε να γίνω παπάς για το κάνω πράξη. Και μάλιστα νόμιμα με το κλειδί μου.

Σβήνω το τσιγάρο. Ερημιά στους δρόμους. Εντύπωση μου κάνει. Πού πήγαν όλοι, αναρωτιέμαι. Περνώντας από μια πολυκατοικία ακούω γέλια και δυνατές φωνές. Είναι ένα σπίτι στον πρώτο όροφο κι έχουν αφήσει τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές. Οι φωνές έρχονταν από την τηλεόραση. Από τη μεριά που στάθηκα μπορούσα να δω την οθόνη, ακόμα και να διακρίνω φιγούρες. Το πλάνο που κοιτάζω είναι κοντινό και δείχνει μια πραγματικά άσχημη κοπέλα, που απ’ τα συμφραζόμενα κατάλαβα ότι τη λέγανε Μαρία. Κάθισα να την κοιτάζω για λίγο χωρίς να σκέφτομαι απολύτως τίποτα. Συνήλθα από τα ξαφνικά γέλια των κατοίκων του σπιτιού. Τι περιπέτεια θεέ μου, σκέφτηκα.

Προχωράω στο δρόμο νιώθοντας ένα ανεξήγητο άγχος, μια δυσφορία. Πλησιάζω σε μια στάση λεωφορείου. Όσο περισσότερο ζυγώνω τόσο πιο πολύ νιώθω να πνίγομαι. Στη στάση περίμενε πολύς κόσμος. Επιτέλους, σκέφτηκα, κι άλλοι άνθρωποι. Ήταν τόσοι πολλοί που αρχικά μου φάνηκε πως μαζεύτηκαν για κάποια διαδήλωση. Όμως δεν ήταν αυτό. Όλοι περίμεναν το λεωφορείο.. Άναψα πάλι τσιγάρο. Σαν κάτι να με πίεζε να το περιμένω κι εγώ. Ένιωθα πως πρέπει να ανέβω. Όχι, όχι, ήθελα να ανέβω. Το τσιγάρο τελείωσε και το λεωφορείο άφαντο. Κάποιοι βαρέθηκαν να περιμένουν και έφυγαν με τα πόδια. Κάποιοι άλλοι πάλι, οι πιο κομψοί, πήραν ταξί. Άλλοι περίμεναν υπομονετικά μαζί μου. Άναψα κι άλλο τσιγάρο. Περιμένοντας στη στάση πρόσεξα μια αναρτημένη αγγελία για δουλειά. Ζητούσαν σερβιτόρες σε καφετέρια. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα 2 πολύ ωραίες γυναίκες που στέκονταν δίπλα μου. Φαίνονταν γύρω στα 25 και έμοιαζαν πολύ αγχωμένες που αργούσε το λεωφορείο. Δεν τις αδικώ γιατί κι εγώ κάπως έτσι ένιωθα. Ξαφνικά, η μία έχασε την ψυχραιμία της και με μια γρήγορη κίνηση έβγαλε το κινητό της από τη μοντέρνα φανταχτερή τσάντα της. Πληκτρολόγησε γρήγορα τον αριθμό και άρχισε να μιλάει. Δίχως να προσπαθήσω να κρυφακούσω, άκουγα τα περισσότερα απ’ αυτά που έλεγε. Κατάλαβα ότι μιλούσε με τον πατέρα της. Το τσιγάρο μου τελείωσε και σε λίγο είδα ένα αμάξι που διπλοπάρκαρε κοντά στη στάση. Η προηγούμενη κοπέλα έτρεξε προς το μέρος του και μπήκε μέσα. Ο οδηγός έσβησε τα alarm και επιτάχυνε δίχως να κοιτάξει πίσω. Παρ’ ότι ανέπτυξε ταχύτητα πρόλαβα να δω το πρόσωπό του. Ναι, μάλλον ήταν ο πατέρας της κοπέλας. Δεν ήμουν ο μόνος που είδε το συμβάν. Κι άλλοι, περιμένοντας ανυπόμονα πια, το πρόσεξαν. Τότε έγινε κάτι σπουδαίο. Άρχισαν ένας ένας να καλούν τους γονείς τους ή και φίλους και συγγενείς. Καλά τι πάθανε, σκέφτηκα. Μετά από λίγο όμως κατάλαβα. Καμιά δεκαριά αυτοκίνητα σταμάτησαν κοντά στη στάση ετεροχρονισμένα και παρέλαβαν αυτούς που προηγουμένως τους κάλεσαν. Καλό το κόλπο τους, είπα μέσα μου εκνευρισμένος, ενώ άναβα ακόμα ένα τσιγάρο. Τι κρίμα που οι γνωστοί μου δεν έχουν αυτοκίνητο. Κοίταξα γύρω μου θυμωμένα. Το θέαμα που αντίκρισα με ξάφνιασε. Δεν ήμουν ο μόνος. Ήταν κι άλλοι σαν κι εμένα, που συνέχιζαν να περιμένουν, και μάλιστα πολλοί. Κάποιος φώναξε: “Δεν περνάει από δω αυτό το λεωφορείο. Αλλού πρέπει να πάμε”. Οι άλλοι όμως έκαναν πως δεν άκουγαν και συνέχισαν να περιμένουν. Μα τι κάνουν, σκέφτηκα. Πλησίασα βιαστικά την ταμπέλα. Πράγματι, αυτή ήταν στάση για άλλο λεωφορείο. Άρχισα να φωνάζω δυνατά : ”Κάνετε λάθος, μ’ ακούτε”; Εκείνοι όμως με στραβοκοιτούσαν και συνέχιζαν να περιμένουν εκτός από κάποιους που άρχισαν τα τηλέφωνα…

Ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα. Μήπως ονειρεύομαι, αναρωτήθηκα. Πρέπει να βρω έναν διακόπτη. (Είχα ακούσει κάποτε πως για να καταλάβεις αν βλέπεις όνειρο ή είσαι ξύπνιος πρέπει να βρεις έναν αναμμένο διακόπτη. Έπειτα πρέπει να προσπαθήσεις να τον σβήσεις. Αν σβήσει, είσαι ξύπνιος. Αν όχι βλέπεις όνειρο). Κοίταξα γύρω μου. Είδα έναν γέρο που ετοιμαζόταν να κλείσει για βράδυ το μαγαζί του. Του φώναξα να περιμένει και έτρεξα προς το μέρος του. Μπήκα με φούρια στο μαγαζί και αφού εντόπισα το διακόπτη προσπάθησα να τον σβήσω. Δεν έσβηνε. Πάγωσα. Βλέπω όνειρο, σκέφτηκα. Πρέπει να ξυπνήσω! Ο γέρος τρομαγμένος μού φώναξε: “Γιατί έσβησες τα φώτα”;

Οι 29 κρίσιμες ερωτήσεις

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να αγαπώ και να μ'αγαπούν...
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η ελπίδα ότι κάθε μέρα μπορεί να είναι καλύτερη από την προηγούμενη.
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Στη χθεσινή θεατρική παράσταση "Αγκα...σφι...και φι..."
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Κυκλοθυμικός...
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Εγωιστής!
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου...
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμία...
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Δεν εχω ήρωες και δεν πιστεύω σ'αυτούς. Ίσως ο Τσε...
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Ιούλιος 2004 στην Κρήτη, αλλά γενικά κάθε φορά που πάμε στον Άγιο Νικόλαο(Χαλκιδική)...
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ντάριο Φο, Τζακ Λόντον.
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την ευθύτητα!
12. … και σε μια γυναίκα;
Την ειλικρίνεια και την ομορφιά!
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Θα πω τα κλισέ, αλλά τι να κάνω; Mozart, Beethoven, Bach.
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δε σφυρίζω. Δυστυχώς τραγουδάω την "Ανδρομέδα"(Θανάσης Παπακ/νου).
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η σιδερένια φτέρνα (Τζακ Λόντον).
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Το κουρδιστό πορτοκάλι (Stanley Kubrick).
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Salvador Dali.
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μαύρο!
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι έμαθα πια να παλεύω τις δυσκολίες και να κερδίζω!
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κόκκινο, ξηρό κρασί!
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όσους ανθρώπους έχω πληγώσει χωρίς να το αξίζουν και για όσους το άξιζαν αλλά δεν τους πλήγωσα ποτέ...
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την αχαριστία και το ψέμα.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Το θέατρο.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Η μοναξιά...
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν η αλήθεια θα φέρει μπελάδες. Αλλά μικρα ψεμματάκια δεν πειράζουν ε;
26. Ποιο είναι το μότο σας;
"Μαλάκα..."
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Θα ήθελα να πεθάνω ανώδυνα και να έχω και λίγο χρόνο να το συνηδειτοποιήσω...
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Τώρα τι έχεις να πεις; Επιμένεις ότι δεν υπάρχω;"
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Είμαι στον κόσμο μου όπως πάντα. Σε χαοτική κατάσταση δηλαδή...
Όχι μωρέ καλά είμαι. Μην είμαστε κι αχάριστοι! Αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι είμαι στον κόσμο μου!

Αξίζουν οι απαντήσεις της merawen που...μου πέταξε το μπαλακι

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες
των αλήτικων παπουτσιών μου.
Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.
Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει.
Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας
Στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε
την ώρα που απαυτωνόσαστε
την ώρα που κάνετε το χρέος σας
στα παιδιά σας, στο σωματείο σας
την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα
πως τρώτε αυγολέμονο
και τρώτε σκατά
μπορώ και περπατάω,
με τα αλήτικα παπούτσια μου
πάνω από τις στέγες σας
-όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη
την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς-
δεν πιάνετε το κανάλι μου
μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος
ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι
αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας
δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας
η ελευθερία σας
είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου
θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε
και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας "θαύμα, θαύμα"
αυτά τα παπούτσια
ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται
όταν εγώ καθαρίσω από εδώ
θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν,
όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.
Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας
θα έρθει η ώρα
που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο
"συνοδοιπόροι" και "αποστάτες"
να βάψετε τα δικά σας
μα η μπογιά
δεν θα πιάνει
ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε
τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας.

25 ΜΑΪΟΥ

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.

Η ζωή μας

Η ζωή μας είναι σουγιάδες
σε βρώμικα αδιέξοδα
σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα
μπάσσο βεστιάριο
μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά
και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσες.
Πάνω-κάτω. Πάνω-κάτω, η Πατισίων.
Η ζωή μας είναι η Πατισίων.
(Το ROL που δεν ρυπαίνει τη θάλασσα
κι ο Μητροπάνος μπήκε στη ζωή μας
μας τον έφαγε η Δεξαμενή κι αυτόν
σαν τις ψηλοκώλες.)
Εμείς εκεί.
Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή.
Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία.Κι ανάποδα.
Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.
Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.
Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά.
Γι'αυτό σου λέω.
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.
(Μη. Βρέχει. Δως μου τσιγάρο.)

The great ''Great Dictator'' speech

Λυπάμαι δε θέλω να γίνω αυτοκράτορας.
Δε θέλω να κατακτήσω κανέναν.
Θέλω να τους βοηθήσω όλους αν μπορώ
Τους Εβραίους, τους μαύρους, τους λευκούς.
Ο ένας θέλει να βοηθάει τον άλλον! Έτσι είναι οι άνθρωποι.
Ζούμε από την ευτυχία των άλλων όχι τη δυστυχία.
Δε θέλουμε να μισούμε ο ένας τον άλλον.
Η γη έχει χώρο για όλους.
Η γη είναι πλούσια, μπορεί να τους θρέψει όλους.
Η ζωή μπορεί να είναι ωραία, αλλά ξεχάσαμε τον τρόπο.
Η απληστία μάς κυρίευσε.
Γέμισε τον κόσμο με δυστυχία, αιματοκύλησε την ανθρωπότητα.
Αναπτύξαμε ταχύτητα αλλά παγιδευτήκαμε.
Μηχανές που παρέχουν τα πάντα μας άφησαν με τίποτα.
Η γνώση μας έκανε κυνικούς, η εξυπνάδα απάνθρωπους.
Σκεφτόμαστε πολύ κι αισθανόμαστε λίγο.
Περισσότερο απ’ τις μηχανές χρειαζόμαστε τον άνθρωπο.
Περισσότερο από εξυπνάδα χρειαζόμαστε καλοσύνη.
Χωρίς αυτά η ζωή είναι βίαιη. Θα χαθούμε όλοι.
Το ραδιόφωνο και το αεροπλάνο μας έφεραν πιο κοντά.
Οι εφευρέσεις αυτές ζητάνε την καλοσύνη στον άνθρωπο.
Ζητάνε παγκόσμια αδελφότητα, για ενότητα.
Τώρα η φωνή μου αγγίζει εκατομμύρια, εκατομμύρια απελπισμένους.
Θύματα του συστήματος που βασανίζει τον άνθρωπο.
Σε αυτούς που μ’ ακούνε λέω μην απελπίζεστε.
Η δυστυχία μας είναι το αποτέλεσμα απληστίας.
Η πικρία των ανθρώπων που φοβούνται την ανθρώπινη πρόοδο.
Το ανθρώπινο μίσος περνά, οι δικτάτορες πεθαίνουν.
Η δύναμη που πήραν απ’ τους λαούς θα ξαναγυρίσει σ’ αυτούς.
Όσο πεθαίνουν άνθρωποι η ελευθερία θα υπάρχει.
Στρατιώτες μην παρασύρεστε. Οι άνθρωποι που σας μισούν, σας λένε τι να κάνετε, πώς να αισθανθείτε, σας χρησιμοποιούν σαν κοπάδι, σας στέλνουν στη σφαγή.
Μην αφήνεστε σε αυτούς τους αφύσικους ανθρώπους, με το μηχανικό νου, τη μηχανική καρδιά.
Δεν είστε μηχανές, δεν είστε κοπάδια, είστε άνθρωποι.
Έχετε την αγάπη στην καρδιά σας. Δε μισείτε.
Μόνο αυτοί που δεν αγαπήθηκαν, που είναι αφύσικοι, μισούν.
Στρατιώτες, μην πολεμάτε για την σκλαβιά, αλλά για την ελευθερία.
Στο 17ο κεφάλαιο του κατά Λουκά Ευαγγέλιο γράφει ότι το Βασίλειο του Θεού είναι για τους ανθρώπους, όχι για έναν μόνο άνθρωπο, ούτε για μερικούς, για όλους!
Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να κάνετε τις μηχανές, την ευτυχία.
Εσείς έχετε τη δύναμη να κάνετε τη ζωή ελεύθερη κι όμορφη, να την κάνετε μια όμορφη περιπέτεια.
Στο όνομα της δημοκρατίας ας χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη, ας ενωθούμε κι ας πολεμήσουμε για έναν νέο κόσμο.
Έναν αξιοπρεπή κόσμο που θα δίνει την ευκαιρία εργασίας, θα δίνει ένα μέλλον και την ασφάλεια των γερατειών.
Με τέτοιες υποσχέσεις άνθισαν αυτοί, αλλά είπαν ψέματα.
Δε θα υλοποιήσουν ποτέ αυτές τις υποσχέσεις.
Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τους εαυτούς τους αλλά καταδυναστεύουν τους λαούς.
Ας πολεμήσουμε για την υλοποίηση αυτής της υπόσχεσης.
Ας πολεμήσουμε για να ελευθερώσουμε τον κόσμο.
Να καταργήσουμε τα εθνικά σύνορα, το μίσος, την απληστία.
Ας πολεμήσουμε για έναν λογικό κόσμο, όπου η επιστήμη θα οδηγεί στην ευτυχία όλων των ανθρώπων.
Στρατιώτες, στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε